Oké. Het is weer eens tijd voor een update. Niet dat ik zoveel nieuws heb. Nee, ik ben boos. Boos, ik ben fucking pissig.

 

Ik heb sinds kort de OV-chipkaart. Ik kon niet anders. Vanaf 25 juni kan je alleen nog maar met plastic reizen in Amsterdam. Of alleen in de metro ofzo. Weet ik veel, het moest in ieder geval. Dus ik heb hem braaf aangevraagd. Vond hem zelfs wel leuk. Zo’n roze kaartje met een goede foto van me erop. Vrijwel meteen ben ik hem op gaan laden in Amsterdam. Dat kan alleen in Amsterdam. Dus niet in Zaandam. Dus als hij op gaat in Zaandam is het jammer, maar dan kan ik hem niet opladen. Maar goed, met de hulp van een leuke GVB meneer laadde is het roze kreng op. Ik begon met een tientje. Mijn salaris is namelijk alweer bijna op, en ik wilde nog naar Amsterdam aanstaand weekend, dus het kan niet te snel gaan natuurlijk. Ik ging er een keer mee naar huis op maandag. En vandaag, op donderdag ging ik ermee naar m’n werk toe.

Vandaag was ik een keer om 08:00 uur begonnen, dus mocht ik om 16:30 uur naar huis. Ik had dus voor het eerst geen haast. Als ik om 18:00 uur uit mijn werk kom wil ik het liefst naar huis vliegen, zo rechtstreeks mijn avondeten in. Nu had ik ook wel honger, maar het kon allemaal ook wel een half uur wachten. Ik dacht dat ik wel even kon kijken hoeveel die twee ritjes me hadden gekost.

Nu even een klein rekensommetje.

Een strippenkaart met 45 strippen kost €21,60. Per strip is dat dus € 0,48. Een enkele reis van huis naar werk is 4 strippen. Dus € 1,92. Een dagje heen en weer naar het werk komt dus neer op € 3,84. Simpel zat. Schetst dus mijn verbazing dat mijn OV-shitkaart, ehhh chipkaart leeg was. LEEG g*dverd*mme! Fucking TIEN euro voor een retourtje.

Ik dacht nog dat dat vast niet kon kloppen. Ik dacht nog da ik gewoon de OV-kutkaart klantenservice kon bellen en dat die het wel even op zouden lossen.

Nu werk ik zelf op de klantenservice en ervaring leert dat die meestal nogal weinig op kunnen lossen, maar goed. Kleine dingetjes konden ze vast wel nakijken.

Op de site aangekomen keek ik even rond. Natuurlijk, ik kon vast wel online de transacties nakijken. No biggie. Niet dus. Wachtwoord kwijt. Kut. Oké, geen paniek. Opnieuw aanvragen. ‘Uw opgegeven gegevens komen niet overeen met uw account.’

Hmmm…misschien heb ik de gebruikersnaam verkeerd ingetypt. Ik vraag er wel een nieuwe aan.

‘Uw opgegeven gegevens komen niet overeen met uw account.’

Wat lul je nou, alsof ik mijn eigen adres niet weet. Misschien heb ik het kaartnummer verkeerd ingevoerd.

‘Uw opgegeven gegevens komen niet overeen met uw account.’

Nou, driewerf dolle donder kut. Ik begon al een aardige hekel te krijgen aan die kaart. Oké, we gaan gewoon de klantenservice bellen. Kost tien cent per minuut natuurlijk, maar goed.

‘Nee, ik kan niet zien waarom dat zoveel geld heeft gekost. Het is wel raar. Maar daarvoor kunt u even de connexxion bellen hoor. Nee, ik kan ook niet zien wat uw inschrijfgegevens zijn. U heeft toch een email gehad met die gegevens? Niet? Oh, dat is wel raar. Anders moet u maar even op de site een nieuwe aanvragen.’

Ja, aan jou heb ik dus niets. Laat maar. Ik dien wel een klacht in via de site.

‘Heeft u vragen of klachten over de OV-chipkaart? Belt u dan met dit nummer: 0900…’

 

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARG

Current Location: @Home
Current Mood: aggravated
Current Music: The Script- Man Who Can't Be Moved

Aaargh, je hebt ook niets aan die mensen.

Zoals bij de meesten inmiddels bekend, ben ik van mijn medicijnen erg aangekomen. Een slordige 15 tot 20 kilo inmiddels. Balen als een stekker natuurlijk, want die medicijnen helpen echt super tegen de duizeligheid, onhandigheid en de vermoeidheid. De laatste tijd ben ik al op een officieel 1600 kcal dieet gezet. Ik hou het niet helemaal vol, maar ik doe erg mijn best. En toch bleven die kilootjes er maar bij komen.

Dus, met zware tegenzin ging ik op zoek naar mijn neurologe. De goede vrouw vond het een leuk idee om met haar praktijk midden in het centrum van Amsterdam te gaan zitten. Niet heel handig om even naar de dokter te moeten. Dus mag ik haar bellen, op haar privé nummer. Heel erg fijn natuurlijk, alleen bel ik haar altijd als ze midden in een consult zit. Er is geen bepaalde goede tijd om te bellen. Ze doet niet aan een telefonisch spreekuur, of afspraken voor een telefonisch consult. En ook niet onbelangrijk, ze is ernstig onaardig aan de telefoon. 
Ik weet best dat ze niet onaardig is, in person is ze echt een leuk wijf. Maar aan de telefoon word ik een beetje bang van haar. Maar ja, ik heb toch haar hulp nodig. Het gesprek ging als volgt;

- (zucht) Dokter (en dan de naam die ik toch niet wil zeggen, hoewel ik zelf niet eens weet waarom..)
= Dag mevrouw, u spreekt met Petra Hermans uit Zaandam
- (Stilte)
= Ik zou u even bellen over de voortgang met de medicijnen in verband met hem toegenomen gewicht.
- Ja.
= Nou, ik ben inmiddels die dagen helemaal gestopt, en er is een kilo af, maar
- Ow wat geweldig, ja heel goed. Nou, kijk maar of je dat vol kan houden dan he.
= Helemaal stoppen bedoelt u?
- Ja.
= Maar wat nou als ik weer achteruit kelder?
- Nou, dan slik je er toch 2 per week ofzo

Ik wist niet wat ik hoorde....

Goed, maar even bellen met de assistente om een ouderwetse afspraak te maken. Dan maar een onhandig stuk afleggen. Face to face meeten heeft over het algemeen een goed effect op doktoren. Dan weten ze misschien opeens weer wie je bent,

Current Location: In Bed!
Current Mood: crappy
Current Music: X-Files kijken!

Sjonge jonge jonge jonge jonge jonge...

Vorig jaar had Pinkpop een waanzinnige line-up, ik noem een Metallica, Incubus, Foo Fighters, Queens of the Stone Age etc. Maar dit jaar zou alles over de top gaan. De 40e editie, holy shit. Er werden namen genoemd als Coldplay, Pearl Jam en Neil Young. Ik kon niet wachten. Vooral het vooruitzicht van Pearl Jam bracht tranen in mijn ogen. Negen maanden lang heb ik gewacht op de dag dat de namen bekend zouden worden. Ik heb de site in de gaten gehouden, gespaard voor kaarten en een hotel geboekt. Vincent overgehaald om mee te gaan, mn moeders auto gereserveerd en de sites van al mn favoriete bands gestalkt.

Net werden de namen officieel bekend gemaakt op de persconferentie. Ik lag onder de zonnebank gespannen te wachten. Maar wat een domper! Jezus! Ja uurlijk zijn Bruce Springsteen leuk, Depeche Mode lachen, Madness (wie?) lekker dansbaar, Keane? Placebo heb ik in 06 gezien op Pinkpop en ik kan je verklappen dat dat geen geschikte act is voor een festival. Katy Perry? Doe ff normaal! Het enige wat nog echt leuk is om heen te gaan zijn Snow Patrol, James Morisson (net gezien in de HMH) en de Killers (gaan we zien op Werchter). En alleen voor Snow Patrol ga ik mn dikke reet niet helemaal naar Landgraaf slepen. Sorry Gary, ik hou van je en je weet t. Maar 75 euro voor jou optreden van een half uur? Schatje, nee..

Ik ben des te blijer dat ik lekker naar Werchter ga. Daar kan Pinkpop nog een puntje aan zuigen....

Kutzooi....

Current Location: Thuis
Current Mood: pissed off
Current Music: Dat nieuwe nummer van The Killers op de radio

Nog maar twee weken, dan is hij er. Tenminste, als alles vanaf nu goed gaat. Ze zouden nog twee weken wachten met de keizersnede..

Mn lieve zusje is nu al voor de tweede keer opgenomen in het ziekenhuis. Het schijnt goed te komen, neefje lijkt in orde te zijn. Toch maak ik me ernstige zorgen. Uiteraard maak ik me zorgen. Ik houd niet van ziekenhuizen, wie wel.. Maar dat ziekenhuis.. Elke keer dat ik er ben moet ik toch aan mn vader denken.. Moet ik niet doen, weet ik, maar ik kan het niet helpen..

Blugh.. sloop dat kind er maar gewoon uit, dan kan alles weer normaal worden.

Normaal plus baby :)

Current Location: @ Work in Amsterdam
Current Mood: working
Current Music: Goedenmiddag. Stadgenoot, afdeling klantenservice..

Pff.. tweede week van de nieuwe baan. En ik ben gesloopt. Kapot. Echt weer moe.
Heb me een tijdje niet zo moe gevoeld, en dan ga ik stiekem toch hopen dat het ook niet meer terug zal komen. Maar goed, misschien ben ik wel te oud geworden om naief te zijn. Beetje griep, blaasontsteking erachteraan, nieuwe baan (doooodeng) en daar gaan we weer.
Maar goed, ik blijf de pillen gewoon slikken. Hopelijk voel ik me snel weer beter.

Ben aan de wII fit gegaan. Heb er toch maar een gekocht voor mezelf. Heerlijk! Heel erg leuk. Wel zwaar hoor! Ik heb het zwaar onderschat. Dus met spierpijn en hartstikke moe zit ik op de bank. Morgen rijles. En weer wII fitten. En Vinny..

 

Zucht.. Vinny .....    ...   (L) ....   ..

 

*droomt weg*

Current Location: Soon to be in bed!
Current Mood: blah
Current Music: TV: Reservoir Dogs

Hehe, het ziet er naar uit dat al het hopen en plannen en doorbijten en huilen en wanhopen en vallen en opstaan eindelijk ergens heen gaat.
Zonder de details kan ik er nog weinig over zeggen, maar het gaat zeker de goede kant op. De zon gaat weer schijnen denk ik.

Nog niet verder vertellen hoor..

Current Location: Thuus, op de bank
Current Mood: Koortig!
Current Music: Lenny Kravitz - Heaven Help

Geschreven op mijn werk, 31 december, rond 15:00.


De sfeer is goed op de afdeling. Het lijkt alsof de klanten niet weten dat we open zijn, en de winkels de kassa's heel laten for once. Om me heen hoor ik collega's bellen met vrienden en familie; 'Nee, jij zou toch oliebollen halen?'
Aan de telefoon is het erg rustig. De klanten díe we aan de lijn krijgen stellen rare vragen, en zijn naar. Dat krijg je in de vakantieperiode, mensen vervelen zich. Zeker als het niet het weer is om lekker buiten te gaan zitten. In de mail is het ook rustig. Stonden er een aantal dagen terug (tot mijn grote schrik) nog ruim duizend mailtjes in, vandaag gaat de bak leeg. Als het effe kan.

Op deze laatste dag van 2008 draai ik gewoon een A9 dienst. Lekker vertrouwd. Over een paar uurtjes is het 2009, en ik kan niet wachten. Want echt, 2008 was een puur teringjaar. Waar kan ik beginnen? Raar gedoe met (het ontbreken van) studies, drie verschillende ziekenhuizen van binnen gezien maar nog steeds geen antwoorden, opa en oma die dementer worden, ruzies thuis, gezeik op m'n werk, Rinus overleden, kilo's en kilo's eraan door alle omstandigheden, en echt gelukkig ben ik ook niet geweest.
Maar, laten we niet vergeten, er waren ook een hoop pluspunten; Amerika, Pinkpop, zwangere en getrouwde zuster (ik heb m'n neef voelen schoppen!), Jeddah, en Vin. Vooral Vin.
De dalen waren diep, de pieken waren hoog. Al met al een turbulent jaar.

Ik doe niet aan goede voornemens. Heel simpel, ik houd me er niet aan. Hoe kan ik nu al zeggen dat ik een heel jaar niet al roken. Wie weet hoe het leven er over acht maanden uitziet, hoe het dan met me gaat. Ik ga geen loze beloftes doen.
Maar, ik kan mezelf wel dingen voornemen. 2009 moet nou eindelijk een leuk jaar gaan worden. An (ne José) en ik roepen het al drie jaar, maar 2009 moet echt óns jaar worden. Mijn jaar. Een jaar waarin ik dingen doe voor mij. Meer lol ga maken. Risico's gaan nemen. En vooral, niet zo lief meer zijn. Niet meer over me heen laat lopen.
Al die zogenaamde vriendinnen die me boos en verdrietig maken. En spijt, en sorry, en geef me nog een kans. In 2009 zijn mijn tweede (derde/vierde) kansen op. Klaar.
Eén keer heb ik een grietje van veertig kilo en honderdzestig centimeter drie rondjes over me heen laten rennen, en sindsdien lijkt het schering en inslag. Drie turf hoog die meiden, en twee keer knipperen met die mooie ogen en ik vind het best. Nou, dus niet meer. Dan maar geen sociaal leven, zo hoeft het niet. Nooit terugbellen maar wel constact gunsten vragen. Uren en uren te laat komen voor onze afspraken. Halve waarheden vertellen (wat ik liegen vind). Ik ben er bijzonder klaar mee. In 2009 gaat Peetje nieuwe vrienden maken. En met mijn rijbewijs (afrijden in februari?) kan ik mijn goede vrienden op gaan zoeken in Heerhugowaard en Amsterdam en Wognum en beyond. Lekker puh.

Zo, en dat is t. Ik heb gesproken. Ugh..

'Waar blijft m'n Bailey's?'

Current Location: Thuus
Current Mood: tired
Current Music: Tracy Chapman - Fast Car

Van de week stond in met m'n moeder in de V&D, net als minstens tien kids tussen de twaalf en veertien jaar samen met hun eigen moeder, een agenda uit te kiezen. Jezus, wat voelde ik me oud. Later zag ik nog twee bekende gezichten die ik liever niet zie op het moment, dus besloot ik me te verschuilen zodat ik ze geen gedag hoefde te zeggen. Misschien toch niet zo oud dus...

Soms wilde ik dat ik mijn leven kon doorspoelen, naar een moment dat dingen weer logisch en leuk zijn. Dingen weer zin lijken te hebben. Het voelt de laatste tijd alsof al het geknok nergens heengaat. Ik ren en ren en ren maar verplaats geen centimeter. En gaat er een keer iets goed, dan is er iets anders wel weer k*t. Vind ik een opleiding die ik misschien wel wil doen, zal ik toch moeten gaan stoppen met werken. Weg inkomsten.
En ik moet zoveel. Je moet dit je moet dat. Stop met roken, val 20 kilo af, minder zuivel/vlees/nicotine/suiker, zoek een nieuwe rijschool, ga sporten, maak een afspraak met de dokter, ga sparen, neem acupunctuur, stop met werken, begin met school.
Ik wil niet meer MOETEN. Het is onmogelijk om zoveel te moeten met een lichaam en (zo langzamerhand) een geest die niets meer wilt. Ik wil in mijn bed liggen, en lekker niets doen. Maar dat doe ik niet. Zo ben ik niet. 

Goed.. Nieuws:

- Vinny en Peetje, still going strong. Nog steeds dolgelukkig en verliefd, en stiekem aan het rondkijken voor een bezemkast, pardon, betaalbaar huurhuisje waar we lekker ons eigen ding kunnen doen.
- Neurologe kon ook niets vinden. MRI was schoon (geen MS, woohoo) en evenwichtsonderzoek kwam volgens de dokter in het AMC ook niets uit. Vooral het laatste is mij een raadsel, aangezien ik al m'n hele leven niet kan blijven staan. Maar goed. 
- Net intake gehad voor SPW4 in Zaandam, samen met puberend Nederland. De stoere vrienden en vriendinnen met de grote bekken hadden veilig pappa/mamma mee. Ik hoor hopelijk begin volgende week wanneer we mogen beginnen met z'n allen.
- Heeeeeeel leuk en suuuupergeheim nieuws waar ik lekker nog helemaal niets over ga zeggen.
- WEER gestopt met roken, en tegelijkertijd proberen te stoppen met snoepen. Erg moeilijk, kan ik je vertellen.
- Het lange haar is eraf. Nieuwe ronde, nieuwe Peetje. Met wat nieuwe kleertjes, een hoop goede voornemens en een nieuw kort kapsel.


En we gaan weer dooorrrrrrrrrrr

Current Location: Voor de computer, duhh
Current Music: Shownieuws op SBS... Arme Percy :(

Nou, dat was het dan alweer. Het voelde alsof het nooit zou eindigen, maar aan alles komt een eind. Het bekende dubbele gevoel waar ik het al eerder over heb gehad besluipt me. Niet weg willen gaan, maar ook verlangen naar thuis. Ik zie er als een olifant tegenop dat Vincent er niet zal zijn als ik thuiskom, hoewel dat misschien ook wel iets goeds is. Ik ben op de eerste dagen hier ook ziek geweest van de jetlag. En ik heb nog drukke dagen voor me. Vrijdag en zaterdag uitzieken en bijkomen, zondag feestje bij opa en oma, maandag MRI, dinsdag jarig. En daarna beginnen de zorgen weer.
Ik heb alles zorgvuldig achtergelaten in Nederland, zorgen voor morgen, maar morgen is het dan eindelijk morgen. Dan moet ik gaan blokken voor mn theorie, weer gaan lessen, en gaan beslissen wat ik nou ga doen volgend schooljaar. Ook moet ik gaan nadenken over mijn verjaardagsfeestje. En natuurlijk weer aan het werk. Bah.

Straks ga ik beginnen met inpakken. We moesten een koffer lenen van mn tante, zoveel troep hebben we hier verzameld. Ik heb alleen al 3 paar schoenen gekocht en een lading t-shirts waar je 'u' tegen zegt. M'n zus heeft natuurlijk alleen maar hondendingen gekocht. Ow wacht, en een broek natuurlijk. ;)

Amerika, wat een land. Ik zal moeten wennen aan Nederland als ik weer terug ben. En vooral aan de Nederlanders. Wij zijn echt onbeschofte motherfuckers vergeleken bij de Amerikanen, sorry. Van het personeel hier kunnen wij nog wat leren. Hier zijn mensen zowaar aardig en bereid om je te helpen. Als ik in Nederland iets vraag aan een medewerker krijg ik meestal een dodelijke blik op me afgevuurd. Hier haten ze je ook wel, maar ze laten het tenminste niet zien. En de mensen hier zijn zo lekker open. Komen echt even met je kletsen. Willen allemaal dingen van je weten, op een leuke manier. En het is hier zo mooi. Wat een uitzichten overal. Leuke Amerikaanse straatjes, geen huis is hetzelfde, overal groen.
Heerlijk.

Natuurlijk zijn er ook genoeg dingen aan Amerika die ik verafschuw, maar ik heb er tijdens mijn verblijf weinig last van gehad.

Maar goed, even terug naar reality. We moeten vetrekken rond 17:00, vliegen om 20:00 uur of iets in die richting. Dan is het acht uur vliegen, waarin we zes uur vooruit gaan in de tijd, dus technisch gezien zijn we veertien uur onderweg. We komen Nederlandse tijd rond 10:00 uur aan, met een beetje mazzel zijn we voor 12:00 uur thuis. Ron komt ons halen, dus we gaan lekker met de auto. Kan ik die ook nog volkotsen. Heerlijk.
Ik prop mezelf vol met pillen, hopelijk slaap ik het grootste gedeelte.

Nederland, ik kom eraan!!

Current Location: Cincinnati Ohio
Current Mood: blah
Current Music: Linkin Park ft. Jay-Z - Numb/Encore

Zit ik dan, met mn dikke kont in Amerika. The United States. Ik ben er al een paar dagen, maar nog steeds wil het niet doordringen.
We hebben al veel gezien, en alles is hier zo anders. Het hele uiterlijk van het land, de mensen, de manier van spreken, de manier waarop mensen met elkaar omgaan, de huizen, de auto's. Ik had niet verwacht dat Amerika zo Amerikaans zou zijn. Ik dacht dat het in alle series en films wel overdreven zou worden, maar dat is dus niet zo. Ik doe voor de grap wel eens een Amerikaan na; oppervlakkig, nasaal sprekend, arrogant.. En dat is dus echt zo. The people, like, really, like, talk like that. En natuurlijk zijn ze allemaal moddervet, lopen op de lelijkste sportschoenen, met petjes op en trouwens een hele andere kledingstijl dan wij. Er wordt wel eens geklaagd dat Nederlanders geen stijl hebben, zijn ze zeker hier nog nooit geweest. En dan de auto's.. Mijn God. Daar kan ik rechtop in staan joh. Veel dikke SUV's, en anders een pick up, of vette cadillacs of iets wat erop lijkt. Je ziet geen 3 deurs opeltje rijden hier. Ik kan hier de Chrysler Crossfires op de weg niet op twee handen tellen (moet je ff googlen, waaaaanzinnige auto).

De huizen zijn allemaal anders, en vrijstaand. Met oprijlanen en grote tuinen waar elke dag een krantje op wordt gesmeten door een verveelde-kauwgom-kauwende-tiener-op-de-fiets.
De koelkast is huge, met ijsmaker en al. De bedden zijn hoog, je moet echt springen. De mensen zijn op het eerste gezicht heel aardig, maar als je je omdraait. Het is allemaal 'Hello, Thank You So Much, Have A Nice Day en How Are You?' Maar echt boeiend vinden ze het geloof ik niet. Natuurlijk zitten er ook hele aardige mensen tussen hoor, ik ben al minstens twee vrouwtjes tegengekomen die ik echt wilde knuffelen.
Overal Amerikaanse vlaggen, christelijke tekens op huizen en auto's, voorkeuren voor presidenten en foto's van vrienden en familie die voor Team Amerika in het buitenland dapper staan te zijn. Niet vergeten, Amerika voert oorlog. (' Matt Damon ')

Ik vind het allemaal een beetje vreemd. Zit je dan, zo'n 7000 kilometer van huis, met 6 uur tijdsverschil. Ik heb net mijn avondeten op, en thuis liggen de meeste mensen al in bed. Maar dat neemt niet weg dat Amerika een overweldigend land is. Het is hier mooi, erg mooi. Heel erg fucking mooi. Overal uitzichten, mooie winkels, vriendelijk lachende mensen (of ze het nou menen of niet), mooie huizen, harde werkers stuk voor stuk. Het is een volkje hoor, die Amerikanen. Supertrots op hun Amerikaanschap. Praten vol lof over hun voorouders die Amerika hebben opgebouwd (je hoort ze alleen nooit over alle Indianen en andere aspirant-Amerikanen die ze af moesten maken in the process). En je moet het toegeven, ze hebben dit hele land in 200 jaar zover gekregen als het is. Kunnen de Europeanen niet zeggen.

Al met al geeft het hele gebeuren me een dubbel gevoel. Het liefste zou ik nog weken blijven. Rond gaan reizen. Alleen rondrijden hier is al fantastisch. Met mensen praten, toeristische plekken bezoeken, 100 uitzichten zien. Aan de andere kant mis ik Nederland, mis ik m'n kat, m'n vogel, en ik hou het nauwelijks uit zonder Vincent.

Maar toch snap ik het. De aantrekkingskracht van The Allmighty US of A. The land of oppurtunity. Ik snap waarom mijn tante hier is gaan wonen. Ik zou het zelf niet zo snel doen, maar ik snap het wel.

Nog een week, en nog veel te doen en te zien. Musea, de dierentuin en het aquarium, verschillende malls, dierenwinkels voor m'n zus, het theater, ga zo maar door.

Europa moet het nog heel even zonder mij doen.




;)

Current Location: 950 Hatchstreet, Rawlings Recidence
Current Mood: Very European
Current Music: Bob Dylan - I Want You (ja Harm, echt)